Tulala sa kawalan, Lumilipad ang isipan, Hindi alam ang gagawin kaya pipikit na lang, Ano ang dahilan, bakit ako isinilang? Bakit sa takbo ng buhay ay wala yata akong patutunguhan? Napatingin sa mga kamay, At sinabing, “Wala naman itong saysay.” Ano’t ang kandilang puno ng liwanag ay biglang namatay? Hindi na ba makatayo dahil walang saklay? Malulusaw na ba ako ng tuluyan? Wala nang lumalabas sa aking isipan, Tila ako yata’y magiging parte na lang ng nakaraan, Walang silbi at parte na lang ng kasaysayan. - MJ
😊😊Ang tulang ito ay parang tahimik na pag-uusap mo sa iyong sarili bandang alas tres ng umaga — totoo, bukas, at ganap na tao. Napakatapang umamin na parang nawawala o walang laman, ngunit ang pagsusulat lang nito ay isang paraan ng pangangalaga sa sarili. Lalo akong nagulat sa larawan ng kandila — kahit na namatay ang ilaw, ang katotohanan na napapansin mo pa rin ito ay patunay na may natitirang init sa isang sulok. 🌹🌹🌹