Hindi dahil wala kang pagkukulang, kundi dahil sa kabila ng lahat, may dahilan ka pa ring piliin. May mga taong kailangan mong intindihin muna bago mahalin, pero sa’yo, nauuna ang pagmamahal bago ang pag-unawa. Parang kusa kang tinatanggap ng puso, kahit hindi pa alam kung saan hahantong. Hindi ka mahirap mahalin dahil hindi mo ipinipilit ang sarili mo. Hindi ka humihingi ng sobra, hindi ka nananakal ng damdamin. Sa presensya mo, natutong huminga ang puso—maluwag, payapa, totoo. Kahit may mga araw na tahimik ka, kahit may mga sandaling malayo ka, hindi ka kailanman naging pabigat sa damdamin. Pero mas mahirap kang hindi mahalin. Mas mahirap dahil kahit sabihin kong tapos na, may bahagi pa rin ng sarili kong bumabalik sa’yo. Sa bawat desisyong piliing kalimutan, mas malinaw kitang naaalala. Sa bawat pagtatangkang magpatuloy, dala-dala pa rin kita—hindi bilang sakit, kundi bilang alaala ng kung paano ako naging totoo. Mas mahirap kang hindi mahalin dahil hindi ka nawawala kahit wala ka. Nasa mga kantang biglang tumutugtog sa alanganing oras. Nasa mga tahimik na gabi kung saan walang ibang kausap ang puso kundi ang pangalan mo. Nasa mga tanong na hindi na kailangang sagutin, dahil ikaw mismo ang sagot. Hindi ka mahirap mahalin, pero ang magmahal sa’yo ay nangangailangan ng tapang—tapang na manatili kahit walang katiyakan, tapang na mahalin kahit walang kasiguraduhan ng kapalit. At ang mas matapang pa roon ay ang subukang itigil, kahit alam mong sa paggawa nito, may bahagi ng sarili mong kailangan mong iwan. Hindi ka mahirap mahalin. Mas mahirap kang hindi mahalin, dahil sa’yo, natutunan ng puso ko kung paano magmahal nang hindi humihingi, at kung paano masaktan nang hindi nagsisisi.