Naranasan mo na ba ang magkagusto sa isang tao at tanggapin na sapat na ang pagmasdan lang siya mula sa malayo? May mga pagmamahal na hindi kailanman humihingi ng pangalan. Hindi ito kumakatok, hindi nagpapakilala, at lalong hindi humihiling na buksan ang pinto. Tahimik lamang itong umuupo sa gilid—kontento sa tanaw, kuntento sa pagitan. Isang distansyang hindi dahil sa kakulangan ng tapang, kundi dahil sa sobra-sobrang pag-unawa. May mga taong minamahal natin hindi para angkinin, kundi para hangaan. Mga damdaming natutong umatras, hindi dahil mahina, kundi dahil marunong rumespeto. Sapagkat minsan, ang tunay na pagmamahal ay hindi ang paglapit, kundi ang pagpigil sa sarili. Hindi ang pag-angkin, kundi ang pagpapaubaya. Sa malayo, natutunan mong mahalin ang bawat maliit na galaw—ang ngiting hindi mo dahilan, ang tawang hindi ikaw ang kasama, ang mga araw na masaya siya kahit wala ka sa kuwento. At masakit iyon, oo. Pero may kakaibang kapayapaan sa sakit na iyon. Dahil alam mong hindi ka sagabal sa kaligayahan niya. Isa ka lang saksi. May pag-ibig na hindi kailanman magiging “tayo,” ngunit hindi rin kailanman mawawala. Mananatili ito sa mga sandaling tahimik, sa mga kantang biglang sasakit, sa mga gabing sapat na ang alaala. At doon mo maiintindihan—na minsan, ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa lapit, kundi sa kakayahang manatili kahit malayo. At oo, sapat na ang pagmasdan ka sa malayo. Dahil sa ganitong paraan, mahal pa rin kita— nang hindi kita sinasaktan, nang hindi kita inaangkin, at nang hindi kita ipinagkakait sa mundong mas kailangan ka.