Είδα στο όνειρό μου ένα βράδυ πως πάνω από τη θάλασσα πετάς, δευτερόλεπτα έπαψες να μετράς και ο χρόνος για σένα ήταν χάδι. Μες το έρεβος στο τραχύ σκοτάδι σε παραλία ηλιόλουστη μας πας, και γίνεται το νερό όταν γελάς γαλήνιο, ακίνητο, σαν λάδι. Τη μωβ ακτή από ψηλά ρεμβάζω και στης φύσης την ομορφιά θαυμάζω, την αμμουδιά στα χρυσά σου τα μαλλιά. Το ουράνιο μπλε παίρνεις αγκαλιά με χρώμα φορά στη θάλασσα χυμάς, και στην αρένα της κόλασης ξυπνάς.