Is dit nie mooi nie, hoe die branders bly probeer? Hulle soen die sand, al word dit elke keer verweer. Net soos ek, wat keer op keer my masker stywer trek, terwyl die krake in my stem my eie leuens ontdek. ​Ek staan hier in die skadu van wie ek dink ek is, met 'n hart wat alles het, maar steeds die kern mis. Die wêreld kyk en knik, hulle dink ek’s in beheer, maar binne-in my veg die lig teen die donkerte se teer. ​Ek probeer jou uitvee, soos potlood op ’n blad, maar jou spore loop te diep hier in my senuwee-pad. Dis 'n snaakse soort van hel om so vas te sit in jou kop, terwyl die res van die wêreld sê ek moet eenvoudig net stop. Ek tel die stukkies op, maar die prentjie bly skeef, want dis jou naam wat nog soos rook teen my vensters kleef. ​ Want Zaan was reg: dis 'n geveg om jouself te wees, wanneer jy jou eie naam in 'n vreemde taal moet lees. Jy bly in my kop, 'n eggo wat nie wil bedaar, terwyl ek probeer uitfigure wie van ons is waar. ​Ek sê ek het alles, ek sê ek is gerus, maar die horlosie tik teen my, ek is te selfbewus. Daar’s net ’n uur oor voor die waarheid my gaan vang, tussen die wie ek was en die een na wie ek verlang. ​So laat die see maar kom, laat hy die spore vee, ek’s moeg vir die vertoning, ek’s moeg vir die gee. Ek staan gestroop, sonder beheer, sonder die skyn, en wag dat die selfbewuste pyn in die branding verdwyn.